Inteeltcoëfficiënt – Nog meer stemmingmakerij van de NLV

In de Labrador Post van oktober 2011 (jaargang 47, nummer 5) vinden wij op pagina 62 het artikel “De inteeltcoëfficiënt verder uitgelicht” van dr. Paul de Vos. Het artikel past in de serie Stemmingmakerij van de NLV om de leden warm te maken voor een besluit om tot een dekbeperking van reuen te komen. Eerder verschenen in de serie Stemmingmakerij van de NLV: een bijeenkomst waarin twee onderwerpen werden behandeld: inteelt en dekbeperking, in die volgorde, om de negatieve sentimenten ten gevolge van het eerste onderwerp te laten doorwerken in de meningvorming over het tweede onderwerp.

In de Nederlandse Labrador populatie zoals die wordt geproduceerd door fokkers die zijn aangesloten bij de Nederlandse labradorverenigingen, dan wel door de fokkers die de richtlijnen van die verenigingen onderschrijven, is sprake van zeer minimale inteelt en dus zou men het aantal dekkingen per dekreu in dit ras behoorlijk kunnen vergroten zonder bang te hoeven zijn voor te veel inteelt. Uiteraard bestaat er niet zoiets als een “gemiddeld fokprogramma”, maar het niveau van inteelt blijft desondanks minimaal. (Lees het artikel van dr. Malcolm B. Willis.) De aandacht die de NLV aan dit onderwerp blijft besteden is derhalve volkomen ongegrond en lijkt zich te ontwikkelen tot een heksenjacht.

Alles waarin het woord “inteelt” voorkomt is momenteel een “hot item” van de NLV. Maar wanneer wij even naar bovenstaand voorbeeld van inteeltcoëfficiënt kijken, is daar geen sprake van inteelt, maar van lijnenteelt. Het hoogste “inteelt”coëfficiënt in dit voorbeeld van 10 generaties is 2,05%, hetgeen uitermate laag is, en waarschijnlijk een goed gemiddelde van alle Labradors die door de leden van de Nederlandse labradorverenigingen worden gefokt.

Inteelt wordt vaak verward met incest, en incest is uitermate verwerpelijk. Mede daarom lijkt de Raad van Beheer te hebben besloten bepaalde vormen van inteelt met ingang van 1 juli 2010 te verbieden. Het gaat om de volgende combinaties:  
a. Ouder/kind combinatie (combinatie P generatie/F1 generatie) 
b. Broer/zus combinatie (combinatie F generatie)  
c. Grootouder/kleinkind combinatie (combinatie P generatie/F2 generatie) 

In Toepoel’s Hondenencyclopedie, vierde druk, volledig herzien door Martin van de Weijer en voorwoord van o.a. Prof. Dr. W.K. Hirschfeld, lezen wij onder “Erfelijkheidsleer” het volgende over inteelt: “Bij de dieren en ook bij landbouwgewassen werd en wordt het in de fokkerij veelvuldig toegepast ter verbetering van allerlei rassen. (…) Bij de dieren is het een bruikbare methode om zeer snel allerlei gebreken op te sporen en te elimineren, en tevens om goede, gewenste eigenschappen vast te leggen in fokzuivere (homozygote) toestand. (…) Wanneer men van plan is een inteeltstam te gaan opbouwen, moet men in de eerste plaats over het allerbeste fokmateriaal beschikken dat er te vinden is, en verder over een enorme portie geduld, en onuitputtelijke geldbuidel en veel geluk.”  

Het zal duidelijk zijn dat inteelt geen methode voor beginners is, en dat de verantwoordelijkheid groot is. Maar voor fokkers die weten wat ze doen is het een mogelijkheid waar men wel of niet gebruik van kan maken. Tot 1 juli 2010 hadden zij die keus, maar daarna niet meer. Dat was een beperking van de vrijheid die fokkers hebben, een typisch staaltje van bevoogding. Maar niet getreurd, de methode werd toch al weinig tot nooit meer toegepast. Door alle negativiteit die gepaard gaat met inteelt en lijnenteelt hebben veel Labrador fokkers hun toevlucht genomen tot de zogenaamde “outcross”, die veilig lijkt omdat er geen enkele sprake van “inteelt” of lijnenteelt is, maar desalniettemin lang niet ongevaarlijk is. Lees mijn artikel over dit onderwerp. Outcross leidt er namelijk regelmatig toe dat negatieve eigenschappen, die tot dusver slechts waren beperkt tot enkele bloedlijnen, over een heel ras worden verspreid. Willekeurig outcrossen is net zo funest voor een ras als inteelt waarover slecht is nagedacht. 

In bovengenoemd artikel van de Labrador Post wordt het begrip “inteeltcoëfficiënt” op drie pagina’s uitgelegd door dr. Paul de Vos, waarbij hij in zijn voorbeelden percentages noemt van 10% en 30-40%. Dergelijke belachelijk hoge percentages komen in de Nederlandse labradorpopulatie niet voor, althans niet bij het deel van die populatie dat wordt gefokt door serieuze hobbyfokkers. (Ik laat de broodfokkers en fokkers van stamboomloze honden hier buiten beschouwing.)

Sinds mei 2006 biedt LabradorNet (1200 bezoekers per dag sinds 1996) de mogelijkheid om tegen een kleine vergoeding het inteeltcoëfficiënt van Labradors te berekenen. In meer dan vijf jaar tijd heeft niemand in Nederland gebruik gemaakt van deze dienstverlening. Ook hieruit blijkt dat de noodzaak van – of behoefte aan - de berekening van het inteeltcoëfficiënt van Nederlandse Labradors uitermate klein is. Eigenlijk is dat heel logisch, gezien de brede genenpool en de enorm lage gemiddelden van I.C. in de Nederlandse labradorpopulatie.

Men kan inteelt niet eenvoudigweg definiëren als de voortplanting van aan elkaar verwante individuen. De correcte definitie is: de voortplanting van individuen die meer aan elkaar zijn verwant dan het gemiddelde van de populatie waaruit zij voortkomen. Dit betekent dat een correcte definitie van inteelt van ras tot ras en van land tot land kan verschillen. Op basis daarvan kan echter wel een absolute waarde worden vastgesteld. (Lees het artikel van dr. Malcolm B. Willis.) En zoals gezegd: daar hoeven wij ons in Nederland geen zorgen om te maken.

Nu wij hebben kunnen vaststellen dat het nut van een artikel over inteeltcoëfficiënt in de Labrador Post (verspreid onder de 5900 leden van de NLV) nihil is, wil ik tot slot nog even ingaan op de negatieve effecten van dit artikel.

1. Er wordt – zeker bij niet-ingewijden, en dat zijn de meerderheid van de NLV-leden - ten onrechte de indruk gewekt dat inteelt in de Nederlandse labradorpopulatie een probleem is. Dat is pure stemmingmakerij die slechts ten doel heeft om de meerderheid van de leden te bewegen te laten stemmen vóór een dekbeperking van reuen.
2. De lezer wordt geadviseerd om bij aanschaf van een Labrador pup “gericht te vragen naar de inteeltcoëfficiënt”. Dit betekent dat de fokker de inteeltcoëfficiënt van een nest moet gaan berekenen, dan wel dit laten doen. Naast de omslachtigheid van dit alles zullen naar aanleiding van het artikel in de Labrador Post de volgende (volstrekt zinloze) gesprekken tussen fokker en pupkopers gaan plaatsvinden:

• “Was is het inteelcoëfficiënt van de pups?”
• “Dat kan ik u precies vertellen: Kupros Master Mariner 2,05078%, Rocheby Royal Oak 0,48828%, Poolstead Pretentious at Rocheby 0,3418%, Sandylands Mark 0,23174%, Charway Ballywillwill 0,12817%, Ballyduff Marketeer 0,05493%, Sandylands Tandy 0,04368%, Squire of Ballyduff 0,03052%, Poolstead Problem 0,0248%, Receiver of Cranspire 0,02441%, Follytower Merrybrook Black Stormer 0,02251% en Sandylands Tan 0,01984%.”
• “Dat zegt me helemaal niets.”
• “Daar was ik al bang voor. Het zijn namen van heel beroemde Labradors, stuk voor stuk kampioenen.”
• “Okay, maar die percentages? Zijn die hoog of laag?”
• “Staat dat niet in het artikel in de Labrador Post? Die percentages zijn heel laag.”
• “Nou, het zegt me nog steeds niets. U kunt wel van alles zeggen. We denken er nog over na.”

NLV, ik ben bang dat veel leden die wel eens een nestje Labradors fokken u deze “adviezen” niet in dank zullen afnemen.

Lees hier het artikel De Nederlandse Labradorvereniging (NLV) en het verschijnsel Inteeltcoëfficiënt. 

Diclofenac cause of Rabies in India

 

Rabies is one of the oldest recognized diseases affecting humans and one of the most important zoonotic diseases in India. It has been recognized in India since the Vedic period (1500–500 BC) and is described in the ancient Indian scripture Atharvaveda. Roughly 36% of the world’s rabies deaths occur in India each year, most of those when children come into contact with infected dogs.

Things become even more complicated when the dog population gets out of hand, as is certainly the case in many parts of rural India. Estimates vary, but some put the Indian dog population as high as 25 million. Rounding up and vaccinating that many dogs is not just a technical challenge, it is a test of community spirit and, ultimately, political will.

So what caused the sudden rise of stray dog populations in India? The disturbance of the ecosystem.

In six Indian states you can get 7 years imprisonment for killing a cow, or even hurting a cow. When they’re old and in pain, they can’t be euthanised. They have to die of natural causes.

For thousands of years vultures took care of the carcases of live stock. The ate the meat and cleaned the carcases thoroughly. But in the last decade the vulture population in India and Pakistan declined by 95%, and there many live stock carcases lying around in the country side. As a result the stray dog population increased dramatically.

Initially no-one was able to explain the near-extinction of the vultures in India and Pakistan, until scientists discovered that it was caused by something in the food chain. Indian people try to relieve the pain of old cows by giving them Diclofenac, a drug which is poisonous to vultures. They suffer kidney failure, visceral gout, and death as a result of diclofenac poisoning. 

The decline in vultures has led to hygiene problems in India as carcasses of dead animals now tend to rot, or be eaten by rats or wild dogs, rather than be tidied up by vultures. Rabies among these other scavengers is a major health threat. India has one of the world’s highest incidences of rabies.

To solve part of the problem, vultures are now bread in captivity, to restore the population, while there’s a ban on Diclofenac for veterinary use. The authorities advise to give the animals Meloxicam, which is harmless to vultures.

Which leaves us with one problem to be solved. The decline in vultures causes particular problems for the Parsi, who practice sky burials, where the human dead are put on the top of a Tower of Silence and are eaten by vultures, leaving only dry bones. So as soon as we release the first vultures from captivity, they will no longer be killed by Diclofenac given to live stock. However, people are still allowed to take Diclofenac, so we need to tell the Parsi people to take Meloxicam instead.

 

De regeldrang in de kynologie

N.B. : Dit artikel heb ik toegespitst op de voorgenomen dekbeperking van de Nederlandse Labradorvereniging (NLV) en de achterbakse en oneigenlijke manier waarop de NLV dit “democratisch” tracht te bewerkstelligen. Tevens houdt dit artikel een waarschuwing in voor de Labradorkring Nederland (LKN) om niet hetzelfde onzalige pad te bewandelen. Het volledige artikel vindt u hier.

De voorgestelde dekbeperking van de Nederlandse Labradorvereniging (NLV) en de neiging daartoe van de Labrador Kring Nederland (LKN) 
Wanneer de storm in de kynologie is geluwd en de mensen van de barricaden zijn verdwenen, onderneemt het kynologisch establishment zo nu en dan pogingen om oude en reeds lang overleden konijnen uit de hoed te toveren. Dat is thans ook het geval bij de zogenaamde “dekbeperking van reuen”. 
Geen enkele serieuze hobbymatige labradorfokker zal betwisten dat goede gezondheidseisen van belang zijn voor het fokken met labrador retrievers. Ook wordt er niet getwijfeld aan het belang van het welzijn van de labradors waarmee wordt gefokt.  
Het wordt echter een heel ander verhaal wanneer de regeldrang zover gaat dat men de fokkers hun eigen verantwoordelijkheid wil afnemen, wanneer men de fokkers beschouwt als mensen die ondanks hun jarenlange ervaring te weinig inzicht hebben in de Nederlandse labradorpopulatie, wanneer besturen van labradorverenigingen, zelf zonder enige kennis en ervaring op het gebied van de fokkerij met labradors, koste wat het kost hun gelijk proberen te krijgen met behulp van “deskundige” en “wetenschappelijke” inzichten van mensen als Ir. Ed Gubbels, die zich jarenlang heeft beziggehouden met uitermate controversiële experimenten met beagles. Zie mijn artikel De Harlan Connectie.  

De Nederlandse Labradorvereniging (NLV) heeft inmiddels begrepen dat het in de discussie over dekbeperking van de reu niet verstandig is om de controversiële Ed Gubbels en zijn bedrijfjes nog langer ten tonele te voeren. Men heeft nu een andere wetenschapper bereid gevonden die taak op zich te nemen: Jack Windig, bioloog en onderzoeker genetica, die zich heeft gespecialiseerd in het verschijnsel inteelt bij koeien. 
Aangezien in Nederland labrador retrievers niet worden gefokt voor de productie van fokdieren en vlees, althans niet door de serieuze hobbyfokkers die zijn aangesloten bij de Nederlandse labradorverenigingen, is het toekomstige of voorgestelde beleid van die verenigingen niet gebaat bij de inzichten van deze bioloog. Lees mijn artikel De evolutie van de kynologie (2001).  
De NLV ziet zich dus geconfronteerd met een “probleem”. Enerzijds is men, om welke politieke en persoonlijke redenen dan ook en gemotiveerd door de regeldrang die deze vereniging eigen is sinds 1964, vastberaden om die dekbeperking er door te drukken. Anderzijds bestaat daarvoor geen enkele aanleiding, want de Nederlandse labradorpopulatie is groot genoeg en met meer dan 99% van de nakomelingen van populaire dekreuen wordt niet gefokt. Deze pups worden verkocht als huisdier.  
Veel mensen die niet op de hoogte zijn van fokmethoden, waaronder het bestuur van de NLV, zien inteelt als een uitermate verfoeilijk verschijnsel. Dit komt vooral omdat men inteelt bij dieren verwart (en associeert) met incest bij mensen; een antropomorfisme dat zijn weerga niet kent. Dus komt het bestuur van de NLV op een fantastisch idee: laten we een lezing organiseren over inteelt en dekbeperking! Door deze twee onderwerpen, die in de praktijk van de Nederlandse labradorfokkerij zoals die binnen de labradorverenigingen plaatsvindt geen enkel raakvlak hebben, aan elkaar te koppelen, met elkaar te mixen, zal de antropomorfistische afkeer van inteelt zonder enige twijfel zijn weerslag hebben op het oordeel van de aanwezigen (of de lezers van het artikel dat vervolgens in de LabradorPost zal verschijnen) met betrekking tot het onderwerp dekbeperking. Voorwaar, ik voorspel u dat dit zal gebeuren.  

Zoals gezegd, inteelt komt bij de Nederlandse labradors die worden gefokt door de leden van de Nederlandse labradorverenigingen niet voor. Een lezing over inteelt bij Nederlandse labradors, zoals die op 29 oktober 2011 zal plaatsvinden in het fokkerijberaad van de NLV door veedeskundige Jack Windig, heeft dan ook geen enkel ander nut dan de aanwezigen te misleiden en het pad naar een dekbeperking te plaveien. Zie ook de tekst van de uitnodiging van de NLV: “met als onderwerp ’Inteelt’ en daarmee samenhangend ‘de beperking van het aantal dekkingen door een reu’.”    
Die “samenhang” is er niet en zal er ook niet komen. Er kan immers niet worden aangetoond dat de leden van de verenigingen zich schuldig maken aan inteelt, noch is er sprake van enige behoefte bij die leden om in de toekomst inteelt bij hun honden te laten plaatsvinden.   

Wederom zien wij hier een manipulatieve actie van de NLV die getuigt van een enorme onderschatting en zelfs een belediging van de intelligentie van haar leden. 

De gevolgen van een dekbeperking bij reuen 
Hoewel het bestuur van de NLV, danwel de mensen die daarachter aan de touwtjes trekken, nog altijd van mening zijn dat het fokken van labradors slechts mag worden gedaan door mensen die over meer dan genoeg geld beschikken om financieel compleet onafhankelijk te zijn van deze hobby, leert de praktijk ons dat dit elitaire standpunt al meer dan 35 jaar niet meer kan worden gehandhaafd. 
We kennen een verschijnsel dat door mij “de economie van de hobby” wordt genoemd. Het principe van deze economie is dat de hobbyist iets produceert en dat de hij met de opbrengst van deze productie gedeeltelijk zijn hobby bekostigt. In relatie tot de hobbyfokkerij van labradors in Nederland kunnen wij gerust stellen dat de mensen die zich op deze manier met hun hobby bezighouden ervoor verantwoordelijk zijn dat het niveau en de kwaliteit van de Nederlandse labradors zo hoog is. 
De economie van de hobby wijkt in principe niet af van de cirkel van andere economieën. Je investeert, je laat je product zien, je produceert, en met de opbrengst investeer je weer.

De Nederlandse kynologie is in de loop der jaren uitgegroeid tot een “big business”. Het bezoeken van shows kost veel geld, net als de stamboomcertificaten, het chippen en de gezondheidsonderzoeken. Deze kosten worden weerspiegeld in de prijs van een pup. De economie van de hobby is derhalve een volkomen geaccepteerd verschijnsel geworden.  

Wil je je als serieuze hobbyfokker onderscheiden van de middenmoot, wil je de kwaliteit van de labradors in Nederland verbeteren, wil je de genenpool van de labradorpopulatie in Nederland verbreden, dan dien je over superieur fokmateriaal te beschikken, en dien je dat superieur fokmateriaal nationaal en internationaal te showen. En daar hangt een kostenplaatje aan.  

Wij willen graag dat mensen uitermate zorgvuldig zijn bij de aanschaf van een rashond. Daar wijzen wij telkens weer op en het gevolg daarvan is dat potientiële kopers van een labradorpup steeds selectiever worden bij de aanschaf van zo’n pup. Ondanks het feit dat 99% van de pups uit de fokkerij verdwijnen omdat zij slechts als huishond worden gehouden, willen mensen in toenemende mate een pup van kampioensafstamming. We hebben hier te maken met het economische verschijnsel “vraag en aanbod”; niet onbelangrijk voor de economie van de hobby.  

Nu is het nog zo dat het voor een topfokker rendabel is om een topreu uit het buitenland te halen. De topreu dekt een aantal teven, waarvoor de dekreu-eigenaar een bepaald bedrag krijgt, de teven krijgen pups, de pups worden verkocht (met 99% van de pups wordt vervolgens niet gefokt), en iedereen is er gelukkig mee.  
Maar met een dekbeperking is de aanschaf van superieur fokmateriaal niet langer rendabel, tenzij de prijs van een dekking (en daarmee de prijs van een pup) gigantisch wordt verhoogd. En daarmee komen we bij het economische begrip “risico”. Een drastische verhoging van de prijs van een dekking en de prijs van een superieure pup verstoort de balans tussen vraag en aanbod. De vraag zal verminderen of verdwijnen, en daarmee – op lange of kortere termijn – het aanbod. We hoeven er geen twijfel over te laten bestaan dat dit verschijnsel tot gevolg heeft dat de kwaliteit van de Nederlandse labradorpups die worden aangeboden door de serieuze hobbyfokkers die lid zijn van de labradorverenigingen aanzienlijk zal verminderen. Bovendien zal een toenemend aantal serieuze hobbyfokkers, die zoveel voor de Nederlandse labradorpopulatie hebben betekend, de lier aan de wilgen hangen ten gevolge van de bovenmatige inmenging en de bevoogding van de labradorverenigingen in hun hobby. Een ander gevolg zal zijn dat bepaalde fokkers zich aan het zicht van de labradorverenigingen zullen onttrekken om buiten de invloedsfeer van deze verenigingen (en wellicht binnen de invloedsfeer van de Raad van Beheer) door te gaan met fokken.  

Om een lang verhaal kort te maken: de regeldrang van de labradorverenigingen zal op korte en langere termijn NIET tot gevolg hebben dat genenpool van de Nederlandse labradorpopulatie wordt verbreed (er komt immers geen superieur materiaal uit binnen- en buitenland meer binnen), en deze regeldrang zal WEL tot gevolg hebben dat de kwaliteit van de Nederlandse labradorpopulatie er sterk op achteruit gaat. Bovendien ontstaat er een extra probleem voor de rasverenigingen, want hoe lang kunnen zij in dat geval nog waar maken dat de pups van hun leden kwalitatief beter zijn dan de pups van de serieuze hobbyfokker die zich buiten de vereniging om aan alle regels houdt, behalve aan de regel van de dekbeperking, dus nog steeds in staat is om superieur fokmateriaal aan te schaffen en superieur nageslacht te produceren, in tegenstelling tot zijn collega’s in de bevoogdende rasvereniging?     
 
Jaap van der Wijk
Rockanje, 20 oktober 2011

Drinka Pinta Milka Day of Tintagel Winds — The Scores!

Boris (Drinka Pinta Milka Day of Tintagel Winds)

Boris’s scores arrived: Eyes: clear, Hips: 5-4 (A), Elbows: 0-0 (Clear). Now he’s ready to do his thing! As from August 14th we will be in the Netherlands.

CONDITIONS FOR STUDDING 

To be approved, bitches need to have an official UK Kennel Club or FCI Pedigree.  

The official eye-test certificate can not be older than one year at the time of breeding and  the only acceptable result is “clear”.  
The offical hip-score can not be higher than B (FCI) or a total of 20 (UK Kennel Club).  
The official elbow-score needs to be 0-0 (UK Kennel Club) or Clear (FCI).  
Bitches older than seven years and younger than two years are not being served. 
Last but not least: a bitch is not being served if she has had more than four litters.

Click here for Boris’ Home Page

Click here for Boris’ UK Three Generation Pedigree Certificate
Click here for Boris’ Hip-score certificate
Click here for Boris’ Elbow-score certificate
Click here for Boris’ Eye-score certificate

They’re all Labrador Retrievers!!!

The Labrador Retriever

“English” versus “American” Labrador?
“Show” Labrador versus “Field Trial” Labrador?

The six different body types of Labradors
1 – Holton Classic
2 – Brittany
3 – Donalbain
4 – Mardas
5 – Whitmore
6 – Lawnwood

From “LabradorNet” owned by Jack Vanderwyk

Copy and past this address into your webbrowser
http://labradornet.com/index_e.html

THEN

For several pictures of each body type…..
CLICK on “Labs in Detail” button located in the menu on left side of the page.

THEN

Scroll down to and click on the webpage link “Labrador Typecasting” just above the black and white picture of the yellow Labrador.

GUESS WHAT???? They are all Labrador Retrievers!!!!

This guy has tons of information on Labrador Retrievers to share with all of us. I have been learning from this guy for over 4 years now.

ENJOY – Michael Watson

 

( I like this entry from Michael Watson. He wrote it in 2005, so I guess he has been learning from me about ten years now.

 

 

Lungworms

The life-threatening lungworm A. vasorum, also known as French heartworm, is carried by slugs and snails. If your dog comes into contact with these common garden pests
there is a risk it could become infected.
Lungworms are parasitic nematode worms of the order Strongylida that infest the lungs of vertebrates. The name is used for a variety of different groups of nematodes,
some of which also have other common names; what they have in common is that they migrate to their hosts’ lungs or respiratory tracts, and cause bronchitis or pneumonia.
The lungworm will gradually damage the airways or lung tissue by inciting an inflammatory reaction inside the tissue. Ultimately, the parasites survives and reproduce in the respiratory tissues. The category is thus more a descriptive than a precisely taxonomic one. The most common lungworms belong to one of two groups, the superfamily
Trichostrongyloidea or the superfamily Metastrongyloidea, but not all the species in these superfamilies are lungworms.

The lungworms in the superfamily Trichostrongyloidea include several species in the genus Dictyocaulus which infest hoofed animals, including most common domestic
species. Different species are found in cattle and deer (D. viviparus), donkeys and horses (D. arnfeldi), and sheep and goats (D. filaria). These animals have direct
life-cycles. The lungworms in the superfamily Metastrongyloidea include species that infest a wider range of mammals, including sheep, goats and pigs but also cats and
dogs. These include Metastrongylus apri, found in pigs; Oslerus osleri found in dogs; and Aelurostrongylus abstrusus found in cats. Some of these have indirect, and
complex, life-cycles; several of them involve slugs or snails as intermediate hosts, where the habit of sniffing at slug trails, or even licking them, causes the parasite egg to
enter the dog’s respiratory tract. In the case of A. abstrusus the cat is normally infected by eating a bird or rodent that has itself eaten the original host.

Lifecycle
Dogs of all ages and breeds can become infected with lungworm. However, younger dogs seem to be more prone to picking up the parasite. Dogs known to eat slugs and
snails should also be considered high risk. Dogs infected with lungworm spread the parasite into the environment, as the larvae of the parasite are expelled in the dog’s
faeces. This increases the chances of other dogs becoming infected.

Lungworm infections can result in a number of different signs which may easily be confused with other illnesses. If your dog is displaying any of the signs below, consult
your veterinary surgeon immediately.

The general life cycle of a lungworm begins with an ingestion of infected larvae. The infected larvae then penetrate the intestinal wall where larvae migrate into the lungs
through the bloodstream. The infected larvae reside in the lungs until the development into adult larvae. The eggs of the adult larvae hatch thus producing lungworm. These
eggs that reside in the lungs are coughed up and then ingested back into the stomach and then into feces.

Symptoms
The most common symptom is coughing and other typical symptoms are wheezing and weight loss. These symptoms are caused by larvae that reside in the lungs where
immunity develops and the accumulation of mucus cause blockage of the airway into the lungs. Other symptoms are breathing problems, tiring easily, poor blood clotting,
excessive bleeding from even minor wounds/cuts, nose bleeds, bleeding into the eye, anaemia (paleness around the eyes gums), general sickness, weight loss, poor appetite,
vomiting, diarrhoea, changes in behaviour. There are some dogs which don’t initially show outward signs of lungworm infection. Your veterinary surgeon can perform tests
which may help detect if your dog is infected with the lungworm parasite, if you are concerned.

Diagnosis
If an animal is suspected of lungworm infection, there are many ways to detect this parasitic infection such as performing one or more of the following techniques: a
complete medical history including lung auscultation (stethoscope examination), doing a chest xray, examination of fecal examination for detection of ova or larvae,
examination of respiratory secretions for ova or larvae, and/or a complete blood count (CBC) to check for signs of increase in eosinophils

Treatment
Thankfully, treatment of lungworm infection in dogs is widely available and easy to administer. Once diagnosed and treated, most dogs make a full recovery. The key to
successful treatment is taking action early. Your vet can prescribe a specific spot-on solution to treat this parasite, which is applied to the back of the neck.
Applied monthly this product can also prevent the establishment of infection with Angiostrongylus vasorum. Speak to your veterinary surgeon for further advice.
If you are concerned your dog has picked up, or is at risk from, picking up a lungworm infection, speak to your veterinary surgeon without delay.

Lungworm infestations can cause significant distress to the animal but are usually treatable with drugs. Oxibendazole is commonly used as a prophylactic against these and
other nematode infestations.

If infected with lungworm parasite, an anti-parasite drug must be administered.

In the case of a severe reaction, an anti-inflammatory drug of corticosteroids may be given for a brief period (3 to 10 days).

To treat tissue inflammation, Prednisone is usually given (5–10 days). However, there are some side effects such as increased urination or appetite.

The drug fenbendazole is usually administer to kill the parasite. It is very safe and does not harm the animal.

There are several different Lungworm parasites that have been identified. Although they all originate from the lungworm parasite, they are treated somewhat differently
and requires a combination of various drugs to treat the parasite:
- Aelurostrongylus abstrusus Treatment Take Fenbendazole (Panacur) for 10 days and Ivermectin for 3 days to 5 days.
- Paragonimus kellicotti Treatment Take Fenbendazole (Panacur) for 10 days, Praziquantel (Droncit) every 8 hours for 2 days, Albendazole every 12 hours for 10 to 20
days, and then Ivermectin two treatments, 2 weeks apart.
- Capillaria aerophilia Treatment Take Fenbendazole (Panacur) for 10 days , Albendazole for 10 to 20 days, and Ivermectin one or two doses

Prevention
It is important to recognise that lungworm is not prevented or treated by the conventional use of worming tablets when given every three months, or even
every month.

An effective way to minimize the risk of spreading this disesase is to control the roaming and hunting of cats allowed outdoors.

It is very important to administer all veterinary prescribed medication and contact your veterinarian of any problems.

Repeat chest X-rays in 2 and 4 weeks after treatment. Also, recheck a fecal sample to monitor for the presence of larvae or ova in 2 to 4 weeks. This will confirm if the
parasite is still living inside the respiratory tissue.

FAQs
Q. Can humans become infected with the lungworm Angiostrongylus vasorum?
A. No. This type of lungworm is not known to infect humans. However, dogs and cats can carry roundworms which can be passed on to people, so make sure you keep your
pet’s parasite protection programme up to date.

Q. Is Angiostrongylus vasorum the only lungworm that can infect my dog?
A. No. Other lungworms can infect your dog. If you are concerned in any way that your dog is unwell, seek veterinary advice.

Q. Can my cat become infected with lungworm?
A. Cats can become infected with another type of lungworm (Aelurostrongylus abstrusus). However, infections seem to be rare and the outcome tends not to be as severe
as in dogs. If you are worried that your cat may be showing symptoms similar to those described to the dog (particularly coughing), speak to your vet for advice.

Q. Can one dog infect another dog?
A. Not directly, as the parasite is only infective after first developing inside a slug or snail. However if two or more dogs share the same environment and one is found to
be infected, the others may be at high risk due to exposure to the same surroundings. NB: It is always advisable to clear up your dog’s faeces.

DPP© — LabradorNet Dog Play Party©

For a year (2010 – 2011) LabradorNet’s founder Jack Vanderwyk has experimented with his Dog Play Party© (DPP©). A Dog Play Party is a party for the dogs as well as for everyone who loves to see dogs enjoying themselves. Apart from that, a Dog Play Party is a therapy for all dogs that are frustrated with their lives of boredom and obedience.

DPP – Dog Play Party — by Jack Vanderwyk

A dog is a social creature, but we shouldn’t forget that the social part primarily refers to the species itself, and not to humans, no matter how much we like to think otherwise.

When humans first came in contact with dogs, they started selecting the dogs. Those who were friendly to people could stay (and breed), the others were killed, or culled, like our conservative-liberal government prefer to call it when they are massacring badgers. As a result of our selection we bred infantile dogs, who always want to play, and who will always be depending on us, humans, to give them the opportunity to play with other dogs.

But we people are selfish. We want our dogs to play with us, and when we walk our dogs we don’t want our dogs to be a nuisance to other dogs, or rather to their owners. So we keep our dogs on the leish, we avoid other dogs as much as we can, and doing so we deprive our dogs to have fun with their own species. Deprivation leads to frustration, and frustration leads to behavioral problems. Some of us may think that the dog’s obsessive compulsive behaviour in regard to balls and sticks is normal, but it isn’t. It’s a way for the dog to handle its frustration.

We take our dogs to classes to control their frustrated behaviour, but that’s just about the same as trying to control masturbation in prisons. We expect too much from our dogs. An ex-girlfriend of mine wanted to be able to take our dog to the pub. Our dog is a friendly, easily excited chap, who wants to jump at people who seem to like him. And when people in the pub, especially the ones who are a bit tipsy, approach him, my ex-girlfriend expected the dog to sit still and let the drunken bastards touch him without even moving his eyelids. And when our dog wasn’t able to live up to her ridiculous expectations, she blamed me that I didn’t train the dog. Of course, she could have told the drunkards in the pub that our dog is easily excited and that he will hug them to death if they approach him, so that it’s their responsibility and not hers, but that seemed to be out of the question. Personally I think that people should ask a person with a dog if it’s alright to approach the dog. Anyway, I advised my ex-girldfriend to get herself a stuffed dog and take that to the pub. (Eventually we split up because of her ideas about the way dogs should behave.)

Play is the most important drive of our domesticated dogs, who will always be puppies, no matter how old they are. So we need to give them the opportunity to play. Years ago, when I was a trainer in dogs obedience classes, I always used to end the trainings with ten minutes play, in which the dogs where free to do whatever they wanted. And it was great fun, for them in the first place, but for their owners as well. For years I have tried to find a group that offers this possibility to dogs, in Holland, in France, and in England, but I didn’t succeed. So for my own dog’s happiness I created Dog Play Parties.

FIRST DPP

The best place to organise a DPP is a field half the size of a football field which is secured by a fence. We need a group of 6 to 12 dogs, preferably of the same size and breed. All dogs will enter the field on the leash. Bitches in heat are not allowed to enter the premises.

We start with the greet and meet procedure. The most dominant dog in the group is set free and is able to explore the field and the other dogs. The DPP leader studies his behaviour and watches the respond of the other dogs. If there is a dog who challenges the top position of the dominant dog, we let him off the leash as well, to see what happens. Pretty soon the hierarchical position will be settled between the two, so then we distract them by throwing a ball and let them play.

Now we release the most submissive bitch in the group. She will throw herself to the ground and let the dogs sniff at her. There may be some friction between the two dogs running free, but the submissiveness of the bitch will draw their attention. Soon all three of them will be playing. Now we release the rest of the dogs. If there are struggles, we do not intervene, unless there is abnormal aggression. Any dog that shows abnormal aggression, which is dominance aggression or fear aggression that goes beyond the normal behaviour of settling the hierarchical position, will be removed from the field and not be able to return to it, ever.

Once all the dogs have learned to know each other and are comfortable with each other, they will start to play. Running and chasing each other is the most popular game. If some dogs need extra stimulation, their handlers can throw some balls into the game, whch triggers another drive: possession.

After about 45 minutes of DPP most dogs will be exhausted and ready to have a nap. We will take them to the car and discuss their behaviour with the DPP leader in their absence, so that the next DPP will be even more fun.

DPP’s should be organised at least once a week. I urge dog clubs, who usually have suitable fields for DPP’s, to start organising DPP’s. Really, this is just another thing our dogs desperately need.

Jack Vanderwyk