Labradoodles zijn geen rashonden

Labradoodle_Laying_2375pxDe Labradoodle is in 1989 in Australië uitgevonden door Wally Conron, door een Labrador te kruisen met een Koningspoedel. Na tot bezinning te zijn gekomen heeft Conron zich regelmatig uitgelaten over zijn “uitvinding”. Hij vond het spijtig dat zijn “uitvinding” zo populair is geworden en zei dat er “veel schade” en “veel problemen” door zijn ontstaan. Ook zei hij dat men het hem kwalijk kon nemen dat hij een “Frankenstein” in het leven had geroepen, omdat er meer problemen in de “uitvinding” zijn gefokt dan er zijn uitgefokt. Hij voegde eraan toe: “Naast elke perfecte Labradoodle vind je een hoop idioten.”
Toen Wally Conron stopte met het fokken van Labradoodles, besloten twee Australische fokkers, Rutland Manor en Tegan Park, met een select aantal nakomelingen van de honden van Wally Conron verder te fokken. Zij kruisten vervolgens verschillende rassen in, zoals de Ierse Water Spaniël, de Curly Coat retriever en de Engelse en Amerikaanse Cocker Spaniël.
Het product van deze kruisingen noemden zij “Australische Labradoodles”, maar het waren – en zijn – nog steeds geen rashonden en geen enkele serieuze kennel club erkent de “Australische Labradoodle”, of welke “Labradoodle” dan ook. Om wildgroei te voorkomen en de eigen handelsbelangen te beschermen zeggen de (niet-erkende) organisaties van de “Australische Labradoodles” dat een ‘Australische Labradoodle” alleen een “Australische Labradoodle” mag worden genoemd wanneer beide ouders “Australische Labradoodle” zijn. Wanneer u dus op een druilerige zondagmiddag besluit uw poedel op uw Labrador te zetten, mag u de pups geen “Australische Labradoodles” noemen. Maar als u dat wel doet, zal niemand u een strobreed in de weg kunnen leggen.

Nu zijn er een aantal “Labradoodle” fokkers die hun hobby of bedrijf serieus nemen en oprecht proberen de ideale “Australische Labradoodle” te fokken. Maar zoals altijd wanneer een ras of kruising populair wordt, bijvoorbeeld door Yvon Jaspers of Eva Jinek, zijn er onmiddellijk “handige zakenlieden” die zich op die markt storten. Zoals Lissy-Marion en Harriet Brouwer uit Lutten, bij Dedemsvaart, die met hun “Labradoodle4you & Luttense Doodle” (alweer) menen een goudmijn te hebben aangeboord. Wij kennen de dames ook van de volgende ondernemingen, die allemaal gigantisch flopten:

Hondenafstamming.nl
– Nagels4U
– Gel4U
– Natuurlijk4U
– Doggies Hondenfokker (Bearded Collies)
– Plusbeaus (betaalde) herplaatsing van honden
– Beardiedatabase.com
– WCBN.INFO
– Bclmembers,com
– Vereniging Bearded Collie Liefhebbers (door de Raad van Beheer erkende rasvereniging)
– Nagelservice ME

Nu zijn er natuurlijk altijd mensen die graag worden opgelicht, en tegen hen zou ik willen zeggen: dan bent u bij de dames Brouwer (of hun soortgenoten) aan het goede adres.

Posted in Uncategorized | 5 Comments

Besluit houders van dieren 2014

besluit1
Het Besluit houders van dieren, een wet die sinds 5 juni 2014 het Honden- en Kattenbesluit 1999 vervangt, wijkt in slechts enkele opzichten af van het HKB 1999. Toch zorgt de publicatie van het Besluit, althans de interpretatie daarvan, voor paniek bij sommige hobbyfokkers.
Gezien het feit dat de regels in principe niet zijn gewijzigd sinds 1999, dient men zich af te vragen hoe het mogelijk is dat sinds 1999 geen enkele bonafide hobbyfokker is aangeklaagd voor overtreding van het HKB 1999. Kennelijk was – en is – hun manier van fokken en honden houden nimmer aanleiding geweest om te veronderstellen dat zij zich bezig hielden/houden met de bedrijfsmatige activiteiten die in het HKB 1999 worden omschreven.
Of er van 1999 tot en met heden sprake is geweest van een gedoogsituatie, kan niet met zekerheid worden gesteld. Wat wel zeker is, is dat het Besluit houders van dieren slechts voor hooguit 10% betrekking heeft op houders van honden en katten, en dat dit deel in principe niet afwijkt van het HKB 1999. Voor de bonafide hobbyfokker verandert er dus niets. Was men in 1999 al in overtreding (hetgeen mag worden betwist) dan is men dat nu ook. Liet de overheid de bonafide hobbyfokkers sinds 1999 met rust, dan zijn er geen redenen om aan te nemen dat daar nu verandering in gaat komen.

Op de websites van de overheid en de Raad van Beheer kunnen wij een Toelichting op het Besluit houders van dieren lezen. In die toelichting wordt omschreven wat wij moeten opvatten als “bedrijfsmatig”. Let wel: dit zijn richtlijnen en indicaties. Nergens in de tekst van de wet vinden wij deze richtlijnen en indicaties terug.

Artikel 3.6. Verbod en uitzondering voor niet-bedrijfsmatig handelen
1. Het is verboden gezelschapsdieren te verkopen, ten verkoop in voorraad te houden, af te leveren, te houden ten behoeve van opvang, of te fokken ten behoeve van de verkoop of aflevering van nakomelingen, tenzij daarbij wordt voldaan aan deze paragraaf.
2. Deze paragraaf is niet van toepassing indien degene onder wiens verantwoordelijkheid gezelschapsdieren worden verkocht, ten verkoop in voorraad worden gehouden, afgeleverd, gehouden ten behoeve van opvang, of gefokt ten behoeve van de verkoop of aflevering van nakomelingen, aannemelijk maakt dat er bij de uitoefening van die activiteiten geen sprake is van bedrijfsmatig handelen.

Hier vinden wij het begrip “bedrijfsmatig handelen” terug. Daarin geeft de wetgever impliciet aan dat er wel degelijk zoiets bestaat als “hobbymatig handelen”. Nergens in de tekst van de wet wordt het verschil tussen deze twee begrippen duidelijk gemaakt. Nergens in de tekst van de wet vinden wij een maximum aantal honden of verkochte pups. Dat zou ook moeilijk zijn, want stel dat een hobbyfokker drie teven heeft en dat twee teven in een jaar samen 12 pups hebben geproduceerd, terwijl de derde teef de “legale ruimte” zou hebben om 8 pups te werpen (zonder dat de fokker als “bedrijfsmatig” zou worden aangemerkt), maar in plaats daarvan 12 gezonde pups ter wereld brengt – vier te veel dus – dan zou de wetgever de hobbyfokker aanzetten tot het overtreden van het Besluit houden van dieren 2014. Immers, zou de overheid een wettelijk maximum stellen aan de grens tussen “bedrijfsmatig” en “hobbymatig”, terwijl de fokker niet de mogelijkheid heeft om als “bedrijfsmatig” te worden aangemerkt, dan zou de fokker (of diens dierenarts) worden gedwongen om de vier “overtollige” pups te laten inslapen, waarmee zowel de fokker als de dierenarts artikel 1.10 van het Besluit houders van dieren 2014 zouden overtreden. Een absurde situatie, dus het is logisch dat dergelijke maxima niet in de wet worden genoemd.

De Raad van Beheer heeft er altijd al belang bij gehad dat zij door de overheid werd beschouwd als een serieuze gesprekspartner, als “het leidinggevend orgaan van de kynologie”. Echter, de overheid denkt daar al jaren heel anders over. Helaas kan men van de Raad (nog, of nog steeds) niet verwachten dat zij zich met betrekking tot de wet- en regelgeving opstelt als de belangenbehartiger van de bonafide hobbyfokker. Dus doet de Raad zonder enige schaamte mee aan de bangmakerij van staatssecretaris Dijksma en weigert zij de “Nota van toelichting” met haar “richtlijnen en indicaties” te relativeren.

Om te kunnen worden veroordeeld voor overtreding van het Besluit houders van dieren 2014, dient de overheid aan te tonen dat aangeklaagde bedrijfsmatig heeft gehandeld. Dat kan niet door voor de rechtbank met de arbitraire “richtlijnen”, “toelichtingen” en “indicaties” in de hand te gaan wapperen; in de wet zijn deze richtlijnen immers terecht niet opgenomen. Niet impliciet en niet expliciet.

Jaap van der Wijk,
11 december 2014

Posted in Uncategorized | Leave a comment

HET BEELD VAN DE RAAD VAN BEHEER IN DE MEDIA

ronydoedijns

Het blijft moeilijk om de kynologie uit te leggen aan het grote publiek. Zo zag ik zojuist in het NOS Journaal dat “de hondenfokkerij” (lees: de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland) ernaar streeft dat er “over tien jaar geen Nederlandse honden meer worden gefokt die pijn hebben ten gevolge van hun opvallend uiterlijk”.

Ik hoor de verontwaardigde reacties van het grote publiek al: “Over tien jaar? Dat moet nu stoppen! Onmiddellijk!”
Ik kan ze geen ongelijk geven.

De plannen van de Raad maken deel uit van het project Fairfok. In het omvangrijke projectplan zijn verschillende maatregelen beschreven die de organisaties individueel of gezamenlijk (gaan) oppakken om de gezondheid en het welzijn van alle honden in Nederland te verbeteren. En voor al die plannen met al die rassen, waarin “pijn ten gevolge van uiterlijk” slechts een kleine rol speelt, denkt men tien jaar nodig te hebben om ze te kunnen uitvoeren.
Maar hoe leg je dat uit in een paar seconden? En hoe vertel je de media dat het wel heel kort door de bocht is om te stellen dat het tien jaar duurt voordat we kunnen voorkomen dat er honden zijn die pijn lijden omdat ze een bepaald uiterlijk moeten hebben? Daar heb je een mediagenie voor nodig. En die heeft de Raad (nog) niet.

Kynologische bestuurders kunnen heel gedreven en urenlang vertellen over de maatregelen in hun ras. Daarmee bedoelen ze de maatregelen in hun rasverenigingen, en dan nog alleen in de rasverenigingen die zijn aangesloten bij de Raad van Beheer. Want aan andere rashonden, met name de rashonden zonder stamboom, hebben zij geen boodschap. Die bestaan niet, want een rashond zonder erkende stamboom is geen rashond.
Dus wanneer deze kynologische bestuurders hun verhaal willen vertellen aan de media, in luttele seconden of hooguit een paar minuten, dan worden zij door het grote publiek niet begrepen. En omdat de redacteuren van de media er ook weinig van begrijpen, krijgt het publiek slechts een fractie te zien van het hele verhaal.

Staatssecretaris Dijksma noemt het Fairfok plan, dat in 2018 moet ingaan, een “belangrijke stap” op weg naar gezondere rashonden. “Het is voor het welzijn van honden echt noodzakelijk dat er nu forse stappen worden gezet,” aldus de staatssecretaris. “Er moet een eind komen aan het leed van honden, omdat hun baasjes een platte snuit of overdreven rimpels mooi vinden.”
Ik ben ervan overtuigd dat het inderdaad een belangrijke stap is. De staatssecretaris laat de uitvoering ervan graag over aan de binnen de Raad georganiseerde rashondenfokkerij. Tussen ons gezegd en gezwegen: de uitvoering van Fairfok zal voor de meeste rasverenigingen geen gigantische, moeizame klus zijn, want zij zijn al jaren bezig met het voorkomen van situaties die lijden tot pijn en ongemak bij hun honden.

De oplossing van de door de staatssecretaris omschreven problemen ligt voor een groot deel buiten de invloedsfeer van de Raad van Beheer en de erkende rasverenigingen. In een tijd waarin we veel dingen online kopen – vandaag besteld, morgen in huis – zijn huisdieren ook “dingen” geworden die je op Marktplaats koopt, voor een habbekrats, want zonder stamboom.
Een hond wordt al snel vergeleken met een auto. Een nieuwe Renault Twingo kost 9.990 euro. Dus wanneer je “dezelfde” auto kunt kopen voor de helft van de prijs, alleen zonder een papiertje waarop staat dat de auto van de officiële dealer komt, dan zou je toch gek zijn wanneer je die hoge prijs betaalt?

Er is niet één markt voor honden, niet één soort publiek, niet één soort fokker. Je hebt mensen die zorgvuldig een rashond zoeken bij een vertrouwde fokker die bij een erkende rasvereniging is aangesloten. Zij vinden het niet erg om een soort sollicitatieprocedure te moeten ondergaan, de les te worden gelezen, en soms maandenlang te wachten totdat de pup is geboren.
En je hebt mensen die gewoon een hond zonder stamboom kopen op Marktplaats, of bij de broodfokker om de hoek. Op dat segment van de markt zal de Raad van Beheer met haar Fairfok keurmerk geen enkele invloed hebben.

Dus: wanneer de staatssecretaris zich niet richt op dat segment van de markt, met haar eigen plannen en maatregelen – die dan ook nog eens moeten worden uitgevoerd – zal er voorlopig weinig veranderen, en kun je erop wachten dat Dier & Recht, en consumentenprogramma’s als Radar en Kassa, de georganiseerde kynologie beschuldigen van het niet nakomen van de beloften.

De Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland zou er goed aan doen om de staatssecretaris en het grote publiek duidelijk te maken dat zij niet omnipotent is met betrekking tot de problemen in de rashondenfokkerij in Nederland.

Jaap van der Wijk,
27 november 2014

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Hondenafstamming

hondenafstamming

Sinds enige tijd is er een website en een Facebookpagina met de naam Hondenafstamming. U kunt daar stambomen voor uw honden en pups bestellen, maar ook kunt u via Hondenafstamming korting krijgen op DNA-tests van Van Haeringen Laboratories (VHL).

ha-web

De stambomen: 
Het zal u duidelijk zijn dat de stambomen van Hondenafstamming in principe niets zeggen over de afstamming van de hond in kwestie. Het wordt volledig aan de fokker overgelaten om de stamboom naar waarheid in te vullen. Honden op de stamboom hoeven geen rashonden te zijn, hoeven niet te beschikken over een door de FCI erkende stamboom, en mogen gerust van een compleet verschillend ras zijn. Elke broodfokker met een printer kan zo’n stamboom in elkaar dokteren.

De DNA-tests van VHL:
Hondenafstamming biedt een geringe korting aan op de DNA-profielen en andere diensten van Van Haeringen Laboratories. Echter, wanneer een aantal fokkers de koppen bij elkaar steken, krijgen zij diezelfde korting eveneens.

hondenafstamming-lizziebrouwer

Lizzie-Marion Brouwer Foto: De Stentor

Wie zijn de mensen achter Hondenafstamming?
Het adres van Hondenafstamming is Dedemsvaartseweg Noord 16, 7775 Lutten.
Op dat adres vinden wij Harriet Brouwer en Lissy-Marion Brouwer. En de volgende bedrijven/domeinnamen:

– Nagels4U
– Gel4U
– Natuurlijk4U
– Doggies Hondenfokker (Bearded Collies)
– Plusbeaus (betaalde) herplaatsing van honden
– Beardiedatabase.com
– WCBN.INFO
– Bclmembers,com
– Vereniging Bearded Collie Liefhebbers (door de Raad van Beheer erkende rasvereniging)
– Nagelservice ME

ha-rvb

Mevr. Brouwers is actief in een door de Raad van Beheer erkende rasvereniging.

ha-kvk

Uittreksel van de Kamer van Koophandel, waaruit de vergaande betrokkenheid van mevr. Brouwer met de rasvereniging blijkt.

De artikelen VI.24 en VI.25 van het Kynologisch Reglement van de Raad van Beheer (Titel 3: Straffen) laten er geen twijfel over bestaan dat mevr. Brouwer strafbaar is.

Ons advies: wanneer u niet voor een stamboom van de Raad van Beheer wilt betalen, of vanwege de afstamming niet in aanmerking komt voor een stamboom van de Raad, hou dan het geld in uw zak. Dit geldt uiteraard eveneens voor de “kennelregistratie”. 

UPDATE 11 juni 2014

Een aantal uren na de publicatie van bovenstaand artikel werd het stil bij Hondenafstamming. De Facebook-pagina werd verwijderd, evenals de advertentie op Marktplaats, en op de website verscheen de mededeling “Tot nader datum offline”.

ha-offline

ha-mp

De advertentie op Marktplaats werd verwijderd.

ha-twitter

Er zijn nog sporen te vinden op Twitter.

UPDATE 16 juni 2014

De website hondenafstamming.nl is weer online. De Facebook pagina niet.

UPDATE 2 juni 2015

De website hondenafstamming.nl is wel online, maar volkomen leeg. Mevrouw Brouwer heeft echter een nieuwe business gelanceerd: het fokken van “Labradoodles”.
Lees ook het artikel “Labradoodles zijn geen rashonden“.

Posted in Uncategorized | 2 Comments

Open brief aan de Raad van Beheer

Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland
t.a.v. het bestuur

Afschrift aan: Nederlandse Labrador Vereniging (NLV) ; Labrador Kring Nederland (LKN)

Geacht bestuur,

De Raad van Beheer houdt toezicht op het Nederlands Honden Stamboek (NHSB) en heeft de taak zorg te dragen dat uitsluitend erkende rashonden worden ingeschreven in dit stamboek.
In dat opzicht lijkt het wat de Labrador Retriever betreft fout te gaan, of is het al fout gegaan. Dit baart mij en de door de Raad erkende rasverenigingen voor de Labrador ernstig zorgen.

De oorzaak van deze zorgen is gelegen in het feit dat steeds meer honden uit de Verenigde Staten worden ingevoerd die van de American Kennel Club (AKC) zijn voorzien van een Amerikaanse stamboom, waarop staat vermeld dat de honden Labrador Retrievers zijn met de kleuren zwart, geel of chocoladebruin, terwijl het in werkelijkheid gaat om honden die drager zijn van het zgn. “dilute” (dd) gen. Het dd gen kenmerkt zich door een “verwaterde” kleur en lichte ogen, die door de fokkers van deze honden “charcoal” of “blue” worden genoemd in combinatie met de kleur zwart, “champagne” in combinatie met de kleur geel, en “silver” in combinatie met de kleur chocoladebruin. Met name de “silvers” raken steeds meer in trek bij het grote publiek en er worden forse bedragen gevraagd voor pups en volwassen honden.

Formeel lijkt er dus niets aan de hand te zijn, want de honden worden met de erkende kleuren op de stambomen ingevoerd en kunnen dus formeel als zodanig worden ingeschreven in het NHSB. Maar de verplichtingen van de Raad van Beheer als beheerder van het NHSB overstijgen die van formeel administrateur. Men kan dus niet doen alsof er niets aan de hand is.

Het feit wil dat het “dilute” (dd) gen of locus vreemd is in het ras Labrador Retriever. Dit gen komt in het ras Labrador Retriever niet voor. Om de geslotenheid van het stamboek en de raszuiverheid van de Labrador Retriever in stand te houden, dient de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland er zorg voor te dragen dat er geen rasvreemde genen in het ras komen.

In het Verenigd Koninkrijk zijn (tot voor kort) nimmer honden met het “dilute” (dd) gen als Labrador Retriever geregistreerd. Het “dilute” (dd) gen dook eind jaren veertig, begin jaren vijftig van de vorige eeuw op in de Verenigde Staten. Omdat er toen nog geen DNA onderzoeken beschikbaar waren, werden deze honden als Labrador Retrievers geregistreerd. Het onderzoek vond uitsluitend “op het oog” plaats en de broodfokker die deze honden produceerde, Mayo Kellogg van de Kellogg Kennels, was een grote klant van de Amerikaanse Kennel Club (AKC). Kellogg fokte meerdere rassen, waaronder de Weimaraner, een ras waarin het “dilute” (dd) wel raseigen is, en de honden liepen vaak los rond op het terrein. Aanvankelijk werden deze honden als “silver” geregistreerd, totdat de Labrador Retriever Club Inc. (LRC), de moederclub van de Amerikaanse Labrador clubs, daartegen bezwaar maakte. Vanaf dat moment werden de “dilute” (dd) honden geregistreerd met de erkende drie kleuren van de Labrador Retriever.

Inmiddels zijn we meer dan een halve eeuw verder en we moeten constateren dat het Amerikaanse stamboek van de Labrador Retriever, zoals dat wordt bijgehouden door de Amerikaanse Kennel Club (AKC), meer dan 35.000 honden bevat die drager zijn van het “dilute” (dd) gen. Niet alle dragers zijn overigens ook “lijders”. De honden die uitsluitend drager zijn geven het gen echter wel door aan hun nageslacht. Dit betekent dat wij niet kunnen volstaan met een fenotypisch (“op het oog”) onderzoek. Genetisch onderzoek d.m.v. DNA zal moeten plaatsvinden om de aanwezigheid van het “dilute” (dd) gen te kunnen aantonen en deze honden uit te sluiten van inschrijving in het stamboek..

Drie gerenommeerde genetische laboratoria, VetGen, LaboKlin en de Van Haeringen Group, hebben mij schriftelijk bevestigd dat het zeer goed mogelijk is om de aanwezigheid van het “dilute” (dd) gen aan te tonen. Deze onderzoeken zijn al ontwikkeld en kunnen vandaag al worden gebruikt. De kosten bedragen ongeveer 50 euro.

Nu de wetenschap zover is gevorderd dat gemakkelijk kan worden aangetoond dat het DNA van een hond genen bevat die de Labrador Retriever vreemd zijn, hetgeen betekent dat zo’n hond geen raszuivere Labrador Retriever KAN zijn, komen steeds meer kennel clubs, met name de AKC, onder vuur te liggen om deze uitermate kwalijke en gevaarlijke ontwikkeling een halt toe te roepen. Het wachten is op de eerste rechtszaak in de Verenigde Staten tegen de American Kennel Club, omdat de AKC stambomen heeft verstrekt waarin zeer ten onrechte de indruk wordt gewekt dat het hier gaat om raszuivere Labrador Retrievers. Wanneer de nationale kennel clubs de raszuiverheid van een hond niet doeltreffend kunnen of willen bewaken, wie doen het dan wel?

Er staan de nationale kennel clubs middelen ter beschikking om te voorkomen dat niet-raszuivere honden worden ingeschreven in het stamboek. Bij enige twijfel over de aanwezigheid van het “dilute” (dd) gen bij Labrador Retrievers, kan men van de aanvrager van een stamboom eisen om d.m.v. een DNA onderzoek van een erkend laboratorium aan te tonen dat betreffende hond vrij is van het “dilute” (dd) gen.
Ik wil de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland dan ook verzoeken een regel in het leven te roepen waarin wordt gesteld dat elke Labrador Retriever die in Nederland wordt ingevoerd beschikt over een uitslag van een DNA-onderzoek waaruit blijkt dat de hond vrij is van het “dilute” (dd) gen. Dit zou tevens moeten gelden voor elke Labrador Retriever waarbij twijfels bestaan over de raszuiverheid, m.b.t. de aanwezigheid van het “dilute” (dd) gen.

Ten slotte zou ik de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland willen verzoeken maatregelen te nemen tegen het registreren onder een niet-juiste kleur. Een “silver” Labrador is immers geen chocoladekleurige Labrador, een “charcoal” Labrador is geen zwarte Labrador, en een “champagne” Labrador is geen gele Labrador. Zelfs niet wanneer een buitenlandse kennel club de hond als zodanig heeft geregistreerd. De taak van de Raad van Beheer ten aanzien van het bewaken van de zuiverheid van het stamboek is een uitermate serieuze taak. Mocht blijken dat de Raad deze taak niet serieus (genoeg) neemt, dan staat de mogelijkheid open om de rechtbank een uitspraak over deze kwesties te laten doen.

Met vriendelijke groet,

Hoogachtend,

Jaap van der Wijk

Posted in Uncategorized | 1 Comment

No Dilutes Registered as Labradors – Plan Of Action

notosilvers
I only have one New Year’s resolution: I want to do everything I can to make sure that in the future no dog carrying the dilute (dd) gene will be registered as a purebred Labrador Retriever.

The dilute (dd) gene is alien to the Labrador Retriever. Some people are willing to pay good money for a so-called “silver”, “champagne”, or “charcoal” “Labrador”, which are registered as chocolate, yellow, or black. These dogs are affected by the dilute (dd) gene, and therefore they are not purebred Labradors, so they shouldn’t be registered as such.

Plan Of Action

1. Gathering scientific facts, to prove that the dd-gene is alien to the Labrador Retriever. This shouldn’t be too difficult.

2. Producing proof of the fact that it’s possible to locate the dd-gene in the DNA of “Labradors”. I need to approach VetGen, Laboklin and other laboratories to check this.

3. Persuading the Labrador breed clubs to make rules which say that dogs carrying the dd-gene shouldn’t be registered as Labradors.

4. Persuading the Kennel Clubs to make rules which say that dogs carrying the dd-gene can not be registered as Labradors.

Each and every organisation which issues official pedigree certificates, has a responsibility to make sure that the dogs are purebred. In these days it’s easy to have a dog’s DNA tested for colour inheritance, and deviant loci like the dilute (dd) gene. If these organisations refuse to take their responsibility, court cases in different countries might make them change their minds.

It’s going to be a busy year!

Jack Vanderwyk

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Verbod op hondenshows?

frankwassenberg“Naast welzijnsproblemen door een extreem uiterlijk leidt het systeem van rashondenshows tot inteelt. Hoe kleiner de genetische variatie, des te groter de kans op nakomelingen met de gewenste uiterlijke kenmerken. Het directe gevolg van inteelt is echter dat voorheen zeldzame erfelijke afwijkingen veel vaker gaan voorkomen in een ras. Zo lijden labradors en golden retrievers vaak aan kanker.” Dat verklaart Frank Wassenberg, bioloog en beleidsmaker van de Sophia-Vereniging in de Telegraaf van 12 december 2013.

Naast dierenbeschermingsactivist is Frank Wassenberg vooral politicus. Voor de Partij voor de Dieren zat hij in de provinciale staten van Limburg, en in de verkiezingen van 2012 was hij voor die partij verkiesbaar in de Tweede Kamer. Wassenberg werd echter niet gekozen.

Inmiddels zijn we wijs genoeg geworden om de woorden van een politicus niet al te serieus te nemen, maar Frank Wassenberg sprak hier als bioloog en als beleidsmaker van de Sophia-Vereniging, in de grootste krant van Nederland. En dan dienen je beweringen wel waar te zijn.

Frank Wassenberg zegt: “Het systeem van rashondenshows leidt tot inteelt en het directe gevolg van inteelt is dat voorheen zeldzame erfelijke afwijkingen veel vaker gaan voorkomen in een ras. Zo lijden labradors en golden retrievers vaak aan kanker.”
Oorzaak en gevolg. Wetenschappelijker kan het niet, zou je denken.
Alhoewel…

Lijnteelt, inteelt, outcross, etc. zijn middelen. Middelen kun je goed en verkeerd gebruiken. Als je een middel goed gebruikt is er niets aan de hand en hoeft niemand zich zorgen te maken. Helaas gebruikt niet iedereen de middelen goed.
Een auto is ook een middel. Je kunt met een auto wel 200 kilometer per uur rijden. Daar is niets mis mee wanneer de verkeerssituatie daartoe geëigend is, maar het is verschrikkelijk verkeerd wanneer je dat in een woonwijk doet, zeker wanneer er kinderen op straat spelen. Een auto kan dus een moordwapen zijn.
Frank Wassenberg zegt dus als het ware: “Het systeem van wegen leidt tot het gebruik van auto’s, en het directe gevolg daarvan is dat kinderen in woonwijken daardoor overlijden.” Om vervolgens een pleidooi te houden voor het afschaffen van wegen en auto’s.

Ik ben het voor de volle 100% met Frank Wassenberg eens dat een extreem uiterlijk van een rashond ongewenst is en niet mag worden bevorderd, dan wel beloond met een prijs op de Winner Show. Had hij het bij die uitspraak gehouden, dan had ik hem op handen gedragen. Maar nee, de politicus in hem kwam boven en liet de bioloog in de steek.

Iedere bioloog weet dat fokken een kwestie is van de juiste reu op de juiste teef. Je kiest gezonde dieren met (bewezen) gezonde genen en je sluit dieren met ongezonde genen uit. In dat proces houd je terdege rekening met de gezondheid van de voorouders. Of je nu gebruik maakt van inteelt, lijnteelt of outcross maakt in principe niet zoveel uit. Doe je aan outcross en zet je een slechte reu op een slechte teef, dan krijg je slechte nakomelingen. Doe je aan lijnteelt en maak je gebruik van een goede reu op een goede teef, dan krijg je een goed nest. En ja hoor, als je aan inteelt doet en je zet een slechte reu op een slechte teef, dan krijg je een heel slecht nest. Maar dat zijn excessen en op grond daarvan kun je de Winner Show niet verbieden. Of het gemotoriseerd wegverkeer.

Als parodie op de doventolk van Mandela heb ik vandaag een satirisch stukje geschreven waarin ik Frank Wassenberg heb laten bekennen dat hij schizofreen is en dat hij niet wist wat hij zei. Dat was dus niet waar. Frank heeft (tot nu toe) niet toegegeven dat hij schizofreen is en dat hij niet wist wat hij zei. Dat laatste klopt ook wel. De politicus Frank Wassenberg weet heel goed wat hij zei, en weet in zijn hoedanigheid van bioloog ook dat de opmerking over inteelt niet accuraat of volledig is. Dat is het schizofrene (dus het misleidende) van het verhaal.

Tien jaar geleden schreef ik het al: kynologie is politiek. Helaas. Onwaarheden vertellen en dingen chargeren, dan wel uit hun verband trekken, hoort daar onlosmakelijk bij. Om maar te zwijgen van stemmingmakerij. “Het systeem van rashondenshows leidt tot inteelt en het directe gevolg van inteelt is dat voorheen zeldzame erfelijke afwijkingen veel vaker gaan voorkomen in een ras. Zo lijden labradors en golden retrievers vaak aan kanker,” zegt Frank Wassenberg in de Telegraaf. Daarmee wil hij ons dus laten geloven dat de Labradors en Golden Retrievers die u op de Winner Show ziet winnen het product zijn van inteelt en hoogstwaarschijnlijk (want “vaak”) kanker onder de leden hebben. Frank Wassenberg weet dat dit pure nonsens is, en dat heb ik hem in mijn satirisch stukje laten bekennen. In het echte leven gebeurt zoiets uiteraard nooit. Het blijft immers wel een politicus. Hoe onsuccesvol ook.

Jaap van der Wijk

Posted in Uncategorized | Leave a comment